Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Για τον..."Κανόνα της ορθής γωνίας!

Όταν η πρόεδρος του Συλλόγου Κερκυραίων της Πάτρας μου ζήτησε να μιλήσω γι αυτό το βιβλίο, για τον Κανόνα της ορθής γωνίας, το μόνο που ήξερα ήταν ότι ο συγγραφέας Νίκος Παργινός είναι Κερκυραίος. Έτσι δέχτηκα, ούσα μέλος των Κερκυραίων της Πάτρας. Το μόνο που μου είπε ήταν ότι τα δύο κυρίαρχα πρόσωπα του βιβλίου είναι ο Καποδίστριας και ο Βούλγαρης, που ήταν ήδη και αυτά αρκετά για να θέλω να διαβάσω αρχικά αυτό το βιβλίο, που από τον τίτλο του τίποτε δεν με οδηγούσε ούτε στην Κέρκυρα ούτε σε εκείνους τους μεγάλους πατριώτες.
Και βρέθηκα να κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο με τον περίεργο, θα έλεγα τίτλο.
Άρχισα να διαβάζω, και αμέσως ένιωσα ότι έμπαινα σε ένα καράβι και... αρχίζει ένα μεγάλο ταξίδι...ένα ταξίδι από την Κέρκυρα στην Ευρώπη, και πάλι πίσω, στο χρόνο και στην ιστορία, στα πρόσωπα και στα συναισθήματα τους....στο νησί μας, στη ζωή εκεί για δυο αιώνες....στην γεύση και στα αρώματα, στα στοιχεία που τελικά μας διαμόρφωσαν ως Κερκυραίους, στην δικαίωση για τους αγώνες των Κερκυραίων προγόνων μας που πολλές φορές αφανείς ήρωες δεν έχουν πάρει την αξία που τους έπρεπε...ίσως γιατί δεν κρατούσαν τα ελληνικά καριοφίλια της επανάστασης του 21. Όχι με την μορφή που όλοι γνωρίζουμε....σίγουρα όχι με την αποδεκτή μορφή της όποιας ματωμένης επανάστασης...του αγώνα που έχει μόνο σωματικά βασανιστήρια.
Δύο πρόσωπα, δύο διαφορετικές κοινωνικές τάξεις στην Κέρκυρα του 19ου αιώνα....μεγαλώνουν σε δυο διαφορετικά σημεία του νησιού της Κέρκυρας, όμως τελικά ενώνουν τις ζωές τους και αυτές τρέχουν μαζί με την ιστορία, την ευρωπαϊκή, την κερκυραϊκή την ελληνική.
Οι ψυχές τους είναι ελληνικές και κερκυραϊκές, δυνατές από συναισθήματα, έρχονται κοντά σε μοναδικές στιγμές και ύστερα χωρίζουν , και ξανασμίγουν σε φωτιές, στο νησί τους που και οι δυο αγαπούν τόσο πολύ. Και η Κέρκυρα, μέσα από τις γραμμές της ζωής τους, από τα γεωμετρικά σχήματα που κατακλύζουν το χάρτη της ζωής τους, ενώνεται κάθε λεπτό με την ιστορία της Ευρώπης, με τις μάχες για την κυριαρχία των κρατών της και των ηγετών, γίνεται και εκείνη βορά στις διαθέσεις τους. Οι κάτοικοι της αγωνίζονται να επιβιώσουν σε κάθε περίπτωση, όταν υποδέχονται τους ειρηνικούς, όπως δείχνουν στην αρχή, κυβερνήτες-κατακτητές. Οι αγρότες της υπαίθρου αγωνίζονται απλά να επιβιώσουν , οι άρχοντες και οι ευγενείς παλεύουν για την καλύτερη παρουσία της Κέρκυρας ως αυτόνομος χώρος, υπερασπιζόμενοι την θρησκεία της πατρίδας, τη γλώσσα, την καταγωγή, όλα εκείνα τα στοιχεία που τους κάνουν και εκείνους ως κατοίκους της Κέρκυρας να είναι Έλληνες, σαν τους άλλους που είναι πιο εμφανώς υποδουλωμένοι στους Τούρκους. Γιατί οι Ευρωπαίοι κατακτητές έχουν τις ταμπέλες της ειρήνης, τις μάσκες του ευρωπαϊκού πολιτισμού όπως αυτός εξελίχτηκε μέσα στους αιώνες. Αλλά αποδεικνύονται περισσότερο ύπουλοι και από τους σκληρούς γενίτσαρους.
Ο Σταμάτης Βούλγαρης και ο Ιωάννης Καποδίστριας , ο καθένας από την πλευρά του αγωνίζεται μέσα στις συνθήκες που κάθε φορά προκύπτουν. Ο ένας για να σβήσει την ανέχεια και την φτώχεια από το μυαλό και τη ζωή του, για να κάνει τα ταξίδια των ονείρων του πραγματικότητα, ο άλλος για να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, να κάνει τους γονείς του περήφανους αλλά πάνω απ όλα να ελευθερώσει την πατρίδα του. Σ αυτό το ταξίδι της ζωής τους υπηρετούν άλλους , άλλες πατρίδες, μακρινές, γίνονται υπηρέτες , στρατιώτες, κατακτητές, αλλά ποτέ δεν ξεχνούν, ποτέ δεν σταματούν να ονειρεύονται και να χρησιμοποιούν τις θέσεις τους για τον βαθύτερο σκοπό της ζωής τους.
Και μέσα σε όλα αυτά, οι περιγραφές του Νίκου Παργινού σε στέλνουν πραγματικά να νιώσεις την ατμόσφαιρα της Ευρώπης εκείνου του καιρού...της Κέρκυρας, που υποδέχεται τους Γάλλους σωτήρες του Ναπολέοντα, ακούς τις καμπάνες να σημαίνουν χαρμόσυνα στην υποδοχή των Γάλλων στρατιωτών, βλέπεις το πλήθος να παραληρεί από υπέρμετρη χαρά και αγαλλίαση......και ύστερα νιώθεις και συ την χαρά και την συγκίνηση του Αντώνη- Μαρία Καποδίστρια και του Νικόλαου Σιγούρου Δεσύλλα, αντιπροσώπων της Ιονικής Γερουσίας, όταν φέρνουν την προσωρινή ανεξαρτησία στην Επτάνησο Πολιτεία κουβαλώντας ευλαβικά τη σημαία του νέου κράτους με το κίτρινο φτερωτό λιοντάρι περικυκλωμένο με το κλειστό ευαγγέλιο και τις εφτά λόγχες. Νιώθεις τόσο έντονα τα συναισθήματα των προγόνων μας και είσαι κάθε στιγμή δίπλα τους στους αγώνες τους, που είναι τόσο έντονα συνδεδεμένοι με τα γεγονότα της Ευρώπης.
Το ταξίδι στο χρόνο και στο χώρο της Κέρκυρας συνεχίζεται.
Τα βασικά πρόσωπα του ταξιδιού παραμένουν ο Σταμάτης Βούλγαρης και ο Ιωάννης Καποδίστριας. Ο πρώτος από ένας απλός σιδηρουργός καταφέρνει να γίνει στρατιωτικός και γεωγράφος του γαλλικού στρατού, και σπουδάζει και είναι ένας μεγάλος επίσης καλλιτέχνης. Το φτωχό του εργαστήριο στην Εβραϊκή συνοικία της Κέρκυρας είναι απλά η αρχή, για έναν άνθρωπο που είχε θέληση και άφησε τη ζωή και τις ευκαιρίες να τον οδηγήσουν, να γίνει κάτι καλύτερο να γίνει χρήσιμος, αλλά και ήρωας με την πρώτη ευκαιρία. Και να φτάσει μακριά στην Ευρώπη κάνοντας τις ευθείες της ζωής του τρίγωνα και ορθές γωνίες.
Ο άλλος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, είχε περισσότερες δυνατότητες. Έτσι σύντομα ο διπλωματικός δρόμος άνοιξε τις πόρτες του γι αυτόν και οι σημαντικές θέσεις όπως εκείνη του υπουργού εξωτερικών της Ρωσίας του έδωσαν την ευκαιρία να εργάζεται κρυφά για το μεγάλο εθνικό σκοπό.
Οι δύο τους κάνουν διαφορετικές πορείες μέσα στον γεωμετρικό χάρτη της ζωής τους. Απλώνουν την κερκυραϊκή τους θωριά σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης, δένονται άρρηκτα με τα ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα της, με πολέμους και επαναστάσεις, με μάχες και κέντρα απόφασης. Αλλά το κοινό τους νήμα ,τους δένει με την αγάπη τους για το νησί τους, για την αγάπη τους για μια γυναίκα που σημαδεύει και τους δύο δυνατά. Ο πρώτος το κατάλαβε γρήγορα για τον δεύτερο, χρειάστηκε απλά η απόφαση της θυσίας για να συνειδητοποιήσει ότι ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει όσο και αν οι βασικοί σκοποί της ζωής του είναι διαφορετικοί.
Τα τρίγωνα και οι γωνίες της μεγάλης περιπέτειας τους δεν μπορούν παρά να τους οδηγήσουν και πάλι πίσω στην πατρίδα τους. Συναντιούνται ξανά οι παιδικοί φίλοι και αυτή τη φορά έχουν τον απώτερο σκοπό, αυτόν που θα ολοκληρωθεί στα χώματα της πατρίδας που ξεκινάει να αποκτάει την δική της υπόσταση. Δίνουν τις δυνάμεις τους, όσες δυνάμεις και γνώσεις απέκτησαν , ανακατεμένες και εμπλουτισμένες με την απεριόριστη αγάπη τους για το έθνος και την ελπίδα και ευχή για την ελεύθερη πατρίδα και άρχισαν να νοσηλεύουν, να γιατρεύουν, να επισκευάζουν και σχεδιάζουν να χτίζουν, και να δημιουργούν, ελεύθερους ανθρώπους και ελεύθερες πόλεις και την πατρίδα που κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα ώς ελεύθερη αυτόνομη πολιτεία.

Οι δύο τους, ο ένας δίπλα στον άλλο βάζουν τα πρώτα θεμέλια σε αυτό που εμείς έχουμε σήμερα, στους δρόμους που εμείς ελεύθεροι (;) περπατάμε, σε ότι απολαμβάνουμε στην πόλη-στις πόλεις που ζούμε. Και όλα αυτά όχι στην ιδιαίτερη πατρίδα τους την αγαπημένη Κέρκυρα αλλά στο χώρο της ευρύτερης Ελλάδας σε αυτό που ενώνει την δική τους καθαρή ελληνική ψυχή με τις υπόλοιπες στην ενδοχώρα, που είχε και την ανάγκη τους εκείνη τη στιγμή. Γιατί αυτοί οι δυο μεγάλοι μας πρόγονοι ήταν πάνω απ' όλα Έλληνες στην ψυχή τους και έδωσαν τα πάντα για να υπερασπίσουν αυτό τον τίτλο.
Έτσι, φτιάχτηκε η πόλη που ζούμε, η Πάτρα, που προς τιμή του Ιωάννη Καποδίστρια, προτάθηκε το όνομα Ιωανούπολη....και πάλι ο μεγάλος ηγέτης αρνήθηκε...και η πόλη παρέμεινε με το όνομα Πάτρα...

Το μεγάλο ταξίδι του κανόνα της ορθής γωνίας φτάνει στην τελεία του κάποια στιγμή όταν όλα έγιναν κύκλος στην ζωή τους και στην δική μας που κάνουμε ίσως τους ίδιους κύκλους. Ίσως ακολουθούμε και εμείς τις δικές τους γραμμές, τις γωνίες που όλοι μπορεί να έχουμε στις ζωές μας, και ολοκληρώνονται στους δικούς μας σκοπούς, όπως ο καθένας από εμάς μπορεί να τους κρίνει. Έχουμε όμως ένα κοινό σημείο. Και αυτό είναι το πρώτο σημείο αφετηρίας, η πρώτη κουκίδα του ξεκινήματος μας, το νησί μας, η Κέρκυρα μας. Πριν κάνουμε τους δικούς μας προσωπικούς κύκλους που πιθανά να μας φέρουν πάλι πίσω εκεί μετά την ολοκλήρωση της πορείας μας.
Η Κέρκυρα συνεχίζει το ταξίδι της στη ιστορία, ίσως μέσα από τέτοια βιβλία, ίσως μέσα από τα συναισθήματα μας, ίσως μέσα από κάτι άλλο που μόνο μελλοντικά μπορεί να καταγραφεί.
Έτσι.....παραφράζοντας λίγο το ποιητικό λόγο του Νίκου Παργινού σε κάποιο σημείο του κανόνα της ορθής γωνίας.....
Μαγική δύναμη ωθεί τα τρεμάμενα χέρια μας στο χάρτη μας. Κανόνας και διαβήτης τα εργαλεία που νικούν το θάνατο και σχεδιάζουν το αποτύπωμα της μοίρας στο διάβα μας. Κάθετη γραμμή στην φωτεινή ευθεία της Κέρκυρας και της Πάτρας...Ορθή γωνία στην πατρίδα της νιότης μας...
Η πελώρια ερωτική ευθεία μας έγινε ορθή γωνία....





Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Μουσική της ζωής......

Ένα σύννεφο..γκρίζο, μαύρο που θέλει να γίνει λευκό ξανά. Σε μιαν άκρη του μεγάλου ουρανού...του ουρανού που σκεπάζει ψυχές και ζωές και διαδρομές. Που παλεύει καθημερινά να βρεί το φως, να δεί το φώς, να το αντικρύσει στο βάθος του γαλαξία. Να ξεσκεπάσει όλα όσα βρίσκονται στα μύχια της ψυχής, να εκφράσει αυτά που βρίσκονται εκεί μέσα...να φύγουν για πάντα οι φόβοι που σκεπάζουν αγκαλιά με τα γκρίζα σύννεφα αυτή την ροζουλιά ψυχή...που ζητάει και πάλι μόνο την παιδική αθοώτητα της, το γέλιο της, τον πόνο να σηκωθεί σαν σεντόνι από πάνω της.
Να βρεί το νέο κάτω από τις στάχτες του γκρίζου. Να βρεί την γαλήνη της μήτρας , την ηρεμία της επόμενης στιγμής. Τις στιγμές της ευτυχίας που μπορεί να βρίσκονται κάπου δίπλα, στην επόμενη σκηνή της ζωής. Όταν το γκρίζο θα δώσει την θέση του στο γαλάζιο και πάλι, στο λευκό που θα κυριαρχήσει σε μια ζωή, σ αυτή τη ζωή, σε μια από τις ζωές.
Τα θέλω γίνονται στιγμές, οι επιθυμίες δευτερόλεπτα και το μέλλον φαντάζει ανύπαρκτο.
Τα γράμματα κυλάνε νερό στις χούφτες, η άμμος χύνεται βιαστικά με τις λέξεις κόκκους στα χέρια στην καλοκαιρινή μεταξωτή αύρα του απομεσήμερου. Τα λουλούδια της ζωής μαραίνονται και ανθίζουν ξανά στην ευχή και στην ελπίδα. Η ψυχή πονάει σπάζοντας σε κομματάκια αλλά θα κολλήσει ξανά ολόκληρη σε μια ζεστή αγκαλιά.
Μια αγκαλιά που κάποτε θα εμφανιστεί σε μια ένταση στιγμής, ζωής , μυρωδιάς.
Όταν η ζωή θα δώσει το σύνθημα, θα δώσει το οκ, το αγγελικό πρόσταγμα για την επανένωση του τώρα.
Τα γκρίζα θα φύγουν μακριά. Ίσως για πάντα , ίσως μόνο για το τώρα, και πάλι για τις στιγμές αναδεικνύοντας την μοναδικότητα του λευκού που λάμπει πάντα με άφθονο φως ακόμη και πίσω  από το γκρίζο. Που περιμένει πάντα την ανάσα του αέρα να φυσήξει, να καθαρίσει, να αναπνεύσει....να δυναμώσει την ελπίδα, να δώσει ζωή στην ευχή, αγάπη και πάθος....θεική στιγμή πινελιάς και νότας  στην μουσική της ζωής που ξετυλίγεται καθημερινά μοναδικο κουβάρι στην ύφανση του κάμπου του πεπρωμένου......

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2014

Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μεθυσμένα Καράβια" της Βικτωρίας Αγγελοπουλου!


Το όνειρο της Σεμέλης στο ξεκίνημα του βιβλίου θα βρεί τις απαντήσεις του στο τέλος του.
Μέχρι όμως να φτάσουμε εκεί, το ταξίδι της Σεμέλης μας παίρνει σε ένα όνειρο γεμάτο από αρώματα και εικόνες της ανατολής. Όταν εκείνη, προσπαθεί να βρεί τον εαυτό της και τις ρίζες της, διασχίζοντας τον Νείλο, ξαπλώνοντας στη ζεστή άμμο της όασης Σίουα.
Και το ταξίδι της ψυχής της ξεκινάει παράλληλα με τις ανακαλύψεις που κάθε μέρα και κάθε λεπτό την κατακλύζουν. Ανακαλύψεις του σώματος και της ψυχής και εκείνου, του υπερφυσικού, που μπορεί να βρίσκεται παρόν και να είναι η ασταμάτητη θεία ενέργεια..
Η ιστορία της ελληνικής Αλεξάνδρειας ξεδιπλώνεται , ο Καβάφης γίνεται κυρίαρχο στοιχείο σ ένα πολιτισμό που δείχνει μακρινός και αλλόκοτος και παράξενος. Που προσπαθεί όμως να προσαρμοστεί στο σήμερα και στην ιστορία των κατακτήσεων του. Της Ελλάδας, με τον Μ. Αλέξανδρο κυρίαρχη μορφή, τους άραβες με τα δικά τους ιδιαίτερα πολιτιστικά στοιχεία και τις δικές τους επιδράσεις ,σε μια δύση που είναι και αυτή εδώ κυρίαρχη ως κατακτητής και διαμεσολαβητής πολιτισμού και εκμοντερνισμού κάποτε. Σε μια χώρα που δονείται από τις ενέργειες των Φαραώ και οι πυραμίδες της έχουν σπουδαία θέση στην τεράστια θάλασσα από άμμο που γύρω τους απλώνεται καυτή από αναμνήσεις και ιστορικά συναισθήματα.
Η ένωση ανατολής και δύσης είναι το κράμα που μοιάζει με την τριαδική ύπαρξη του ανθρώπου, ύλη, πνεύμα και νόηση, το σπόρο του λωτού , το νερό που γίνεται πάγος και ατμός ανάλογα με τις κρατούσες συνθήκες.
Η Σεμέλη ανακαλύπτει τον πόθο του σώματος, για πρώτη φορά αντιμετωπίζει την ανάγκη του κορμιού της, και μέσα από τις απόψεις μιας άσπονδης δυτικής φίλης βλέπει μια άλλη άποψη για τη λέξη ελευθερία. Ξεφεύγει από τις συντηρητικές απόψεις της ένωσης του άνδρα με την γυναίκα...απογειώθηκε και συνειδητοποίησε πως ο βαθύς ερωτισμός δεν έχει να κάνει με την ύλη και το διαχωρισμό των φύλων....και έτσι, στη καρδιά της όασης , στη λευκή ζεστή της άμμο βρίσκει τον έρωτα στην απόλυτη ίσως ιδανική ένωση και μορφή. Συναντάει την αγάπη, που όμως είναι κι αυτή δεμένη με τις ρίζες της, περικυκλωμένη από τις νότες της μουσικής και τα πλήκτρα του πιάνου, που λευκά, μαύρα την συντροφεύουν σαν σκέψεις καθημερινές στην ιστορία της ζωής της.
Ο πόνος παίρνει σειρά, όπως ίσως πάντα, μετά από ένα μεγάλο έρωτα. Και βλέπει πια τον εαυτό της με άλλα μάτια, αναγνωρίζει ένα διαφορετικό πρόσωπο του είναι της, του νέου είναι της που ξεπροβάλλει μέσα από τις αισθήσεις της που ζωντάνεψαν εκείνη τη νυχτιά στην ζεστή άμμο της όασης. Βρίσκει το εγώ της, μέσα από τα άλλα εγώ της που ίσως της είχαν μάθει ότι ήταν ...μέχρι τώρα...Νιώθει τις ευαίσθητες χορδές της να πάλλονται και ευγνωμονεί αυτούς που της προκάλεσαν πόνο καθώς και εκείνους που της έδωσαν χαρά.
Η αναζήτηση συνεχίζεται μέσα από τις πτυχές της Αλεξάνδρειας, της πόλης του μεγάλου ποιητή που καθορίζει και όλη την ιστορία της Σεμέλης με τον δικό του μοναδικό τρόπο έκφρασης. Η αύρα του ποιητή παραμένει δυνατή στην πόλη και μεταφέρει και την Σεμέλη σε άλλες εμπειρίες. Η επίσκεψη στο σπίτι του την πάει σε άλλες μορφές εμπειρίας αφού μπορεί να νιώσει το μεγαλείο της σκέψης του και τον πόνο της ψυχής του....όταν η εισαγωγή των οίνων εμποδίζεται, διότι αι ήπειροι από τας οποίας έρχονται τα πλοία κάμνουν οίνους και οινοπνεύματα από σταφύλια τα οποία αναπτύσσει και ωριμάζει γενναιοτέρα θερμοκρασία. Δεν τα θέλουν διόλου αυτα τα ποτέ οι αξιωματούχοι του τελωνείου. Είναι πάρα πολύ μεθυστικά. Δεν είναι κατάλληλα δι όλας τα κεφαλάς....περιγράφει ο ίδιος ο ποιητής....
Με οδηγό για άλλη μια φορά τον ποιητή, η Σεμέλη προσπαθεί να βρεί τις αρμονίες της ζωής της μέσα από την αναζήτηση του προορισμού της. Το υλικό μέρος είναι εκείνο που μπορεί να διαταράσσει το τριαδικό χαρακτήρα της ψυχής και ο νούς για πρώτη φορά αντιστέκεται στο απόλυτο της ύλης. Αντιλαμβάνεται την πηγή της επιθυμίας, τις ορμές και διαβάζοντας και πάλι τα κείμενα του Καβάφη .....σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που φεύγει.....
Ο θάνατος έρχεται να δώσει το στίγμα του μέσα σε όλα αυτά...μια υπερφυσική μορφή έρχεται να της πει ότι ο θάνατος είναι η καταστροφή της μορφής και οχι της εντός της μορφής υπάρχουσας ζωής.
Ο πόνος όμως είναι υπαρκτός στο σωματικό επίπεδο και όσο και αν η Βερονίκη, η φίλη που την κατευθύνει στα μυστικά της ζωής προσπαθεί να την κάνει να καταλάβει τις κρυφές πτυχές της ψυχής της και των σημείων που μπορεί να την κάνουν να αισθανθεί τα βαθύτερα νοήματα, το σώμα της την προδίδει και την στέλνει στο φόβο για την ελευθερία να αποφασίσει την πραγματική στάση για την ζωή της. Και η λύτρωση έρχεται μέσα από την μουσική που λατρεύει.
Η μουσική γίνεται συνδετικός κρίκος που φέρνει τις ρίζες της στο προσκήνιο της ζωής της, μέσα στην ταξιδιωτική περιπλάνηση της Αιγύπτου.
Μια μουσική συναυλία που δεν έχει να κάνει με τις νότες που είναι γραμμένες σε ένα χαρτί αλλά με τις νότες που βγαίνουν από τα πλήκτρα του πιάνου της όταν συναντούν την ψυχή, την έκφραση και πάνω απ' όλα την αγάπη και το συναίσθημα. Το μουσικό ταξίδι της Σεμέλης την οδηγεί σε νέες ανακαλύψεις για την ζωή της και τις σκέψεις της και όλα αυτά μαζί στην εσωτερική της θεραπεία με την πλήρη έκφραση και την αποκάλυψη των μυστικών περασμάτων της ζωής της.
Η αλήθεια βρίσκεται επιτέλους μπροστά της. Η έννοιες του έρωτα και της αγάπης παίρνουν τους ορισμούς τους στο γράμμα της γιαγιάς που βρίσκεται κρυμμένο και περίμενε την ώρα του να λύσει τα μυστικά της ύπαρξής της.
Και τα μυστικά της ύπαρξης της ψυχής και της ζωής, του θεού και όλων των θεών του κόσμου, των Ελλήνων, των αιγυπτίων, του θεού δημιουργού αλλά και των ελλήνων φιλοσόφων που μαζί με την ποίηση του καβάφη ενώνονται σε ένα μεταφυσικό μεθυσμένο καράβι που οδηγείται από τις ψυχές στην προσωπική αναζήτηση του καθενός.
Η Σεμέλη ζεί όλες τις εμπειρίες μια ζωής συμπυκνωμένες σε ένα ταξίδι.....
Είναι το ταξίδι προς την Ιθάκη, το ταξίδι της ψυχής μας σε ένα σώμα που έχει σαν σκοπό την προσωπική ανακάλυψη του σκοπού της. Και το ταξίδι αυτό μπορεί να περάσει από πολλά μονοπάτια, σε πόλεις ιστορικές και όχι, σε μουσικές εκφράσεις που καθορίζουν και βοηθούν το συναίσθημα, την αναζήτηση των ριζών που ίσως βοηθήσουν στην αποκρυστάλλωση των επιθυμιών , των σκέψεων , των φόβων που μας στερούν την ελευθερία.
Τα μεθυσμένα καράβια της Σεμέλης είναι τα μεθυσμένα καράβια όλων μας. Η αγάπη που δίνει χωρίς να νοιάζεται για ανταπόδοση πρέπει να βρεί την Ιθάκη της ψυχής για να ανθίσει στην πραγματική της διάσταση και έννοια.
Η Σεμέλη έκανε το ταξίδι της και εμείς την ακολουθήσαμε με μαγεία....αναζητώντας ίσως και εμείς το δικό μας ταξίδι στα μεθυσμένα καράβια της δικής μας ψυχής.
Βικτωρία, σ ευχαριστώ για την πορεία αναζήτησης της Σεμέλης..........







Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

Το χρυσό καλάμι της ζωής μας........

Μια φιγούρα ξεφυτρώνει ανάμεσα στις λέξεις....σε ένα ομιχλώδες σκηνικό της καρδιάς που προσπαθεί μέσα από τα χίλια φύλλα της αγκινάρας της να βρεί απαντήσεις στο παρελθόν, ουσία στο παρόν....λέξεις και σκέψεις για το παρελθόν....μια φιγούρα ψηλή, με μουστάκι ίσως, με ρούχα παλαικά, ή και ίσως στεφανωμένο με φως από ένα πολυ μακρινό παρελθόν μιας φωτεινής εποχής. Η φιγούρα πλησιάζει, έρχεται κοντά, διστακτικά, θέλει να έρθει....και η καρδιά θέλει να πλησιάσει, χωρίς να διστάζει αν καρφωθεί στα αγκάθια της άγριας αγκινάρας. Το παρελθόν έρχεται διστακτικό, ζητάει κάτι που είναι δικό του, το γαλάζιο χρώμα γύρω γίνεται έντονο. Ναι, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, όπως το νερό μπαίνει στις χαραμάδες, και γεμίζει τα κενά, της ζωής, της πισίνας, της ψυχής.....της μήτρας που σε έχει γεννήσει και ήταν γεμάτη νερό...και θές πάλι εκεί να γυρίσεις κάποτε , να βρεις τις απαντήσεις σου, να ψάξεις, να σε ψάξεις στα λόγια της μητέρας, τα τρυφερά που σε κάνακευαν ως έμβρυο. Πριν σε κάνουν σκληρό, πριν σε απαρνηθούν κάποτε, πριν σε κάνουν να σκεφτείς που είναι το φως που είχες λίγο πριν....το νερό κυλάει και συ παιρνεις τον ίδιο δρόμο, τον δρόμο που φτιάχνει για σένα, μέσα από δυσκολίες, απο χαράδρες που τις λειαίνει το ίδιο με τη ροή του...και συ μαζί του τρέχεις...να φτάσεις...στο τέλος? Στο τέλος που κάποιος άλλος σου έχει πει ότι πρέπει να βρεις....αν υπάρχει το τέλος, αν θες να υπάρχει...αν θες να βρεις κάποιο τέλος. Όμως εσυ θες να βρεις μόνο το φως, να τρέξεις σ αυτό, να το πιάσεις με την ανάσα σου, με την ψυχή σου, με το είναι σου....που το λαχταράει, που θέλει να σε γυρίσει πίσω...εκεί που μπορούσες να τα κάνεις όλα, που όλα ήταν δικά σου, της καρδιάς σου που ακόμη και τώρα θέλεις να αποφασίζει για σένα.....το νερό γίνεται γαλάζιο, και ροζ, και κίτρινο και το ουράνιο τόξο κυλάει μέσα του και έρχεται και σε γεμίζει και σε καθαρίζει και σε λυτρώνει...και ναι , τα κατάφερες, είσαι εκεί, είσαι φώς είσαι νερό, είσαι όλα όσα μπορούσες να ελπίζεις.....και χωρίς το χρυσό καλάμι που σου έταξαν για να φτάσεις ψηλά. Τα καταφέρνεις, μπορείς και το κάνεις για άλλη μια φορά....και η μήτρα που σε γέννησε υποκλίνεται στην φωτεινή σου όψη...και σε περιμένει για την νέα σου γέννηση, κάποια στιγμή στο μέλλον. Όταν πια θα θυμάσαι πολύ καλά την ροή σου σαν νερό, λίγο πριν βουτήξεις ευτυχισμένος στον καταρράκτη της ζωής σου.....

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

Ουράνιο τόξο και ένα μπαλόνι...


Και ξαφνικά το δωμάτιο γεμίζει ουράνια τόξα...κόκκινες και μωβ, γαλάζιες και πράσινες και πορτοκαλιές ανταύγειες σε μια μεγάλη βεντάλια, και λευκό να τα φωτίζει...να στέλνουν τις αποχρώσεις τους στον τοίχο απέναντι που τόσο καιρό είχε μείνει σκοτεινός, μέσα στις σκιές του προδομένου δωματίου. Ο ήλιος δεν έμπαινε, οι αχτίνες του ήταν λίγες, λιγοστές, σαν εκείνες στο χειμωνιάτικο απόγευμα των σχολικών χρόνων. Οι σκιές της ψυχής πάνω στους υπόλευκους τοίχους, τα όνειρα που ξανακοιμήθηκαν στον ύπνο της λήθης, στο παγωμένο της προσδοκίας που χάθηκε κάπου στο δρόμο στις στροφές της αναμονής.

Ένα μωρό είχε γεννηθεί εδώ και καιρό, και τώρα μεγάλωσε, έκανε και τα πρώτα του βήματα, περπάτησε, γέλασε, αχ, πόσο πολύ γέλασε. Και τώρα, τεντώνει το χέρι του στο ουράνιο τόξο, βλέπει τα χρώματα του μέσα στο πρίσμα του γέλιου του να αναλύονται και να γίνονται παιχνίδια στον πρωινό ροδαλό ήλιο της ζωής του. Το ροζ της ζωής που είναι εδώ, της χαράς που έρχεται μαζί με το γέλιο του, της ευτυχίας που ανατέλλει πίσω από τα βουνά ξανά, δίπλα στο πράσινο χορτάρι της ελπίδας που και κείνη πιάνει ρυθμό χαράς και γλεντιού.

Το πανηγύρι της ζωής είναι κοντά, οι πρώτες νότες της μουσικής ακούγονται και ο χορός της ζωής ξεκινάει και πάλι. Είναι τόσο όμορφο αυτό το ξημέρωμα του ονείρου. Δίπλα στο σημείο που γεννιέται εκείνη, όμορφη και λαμπερή, θεά της αγάπης, της ομορφιάς της ζωής που θέλει να βασιλεύει για πάντα στην ψυχή. Της αγάπης που είναι κοντά και μεγαλώνει κι άλλο αυτό το χαρούμενο μωράκι στη ζωή μέσα στην ανατολή του ήλιο, πίσω από εκείνο το ουράνιο τόξο που τρυπώνει τόσο δυνατά και χαρούμενα, και καθόλου βίαια μέσα στο δωμάτιο. Και εκείνο γεμίζει με την ανάλυση του πρίσματος, στα δάκρυα του πόνου που σβήνουν στα χρώματα. Για να δώσουν την σειρά τους στα μικρά πυροτεχνήματα που αρχίζουν να σκάνε αγκαλιάζοντας όλα τα χρώματα της ίριδας, χορεύουν αγκαλιασμένα, ανεβαίνουν εκεί πάνω στους επτά ουρανούς, στους γαλαξίες που δίνουν το γαλακτερό τους και πάλι στο μωρό , και γελάει ξανά εκείνο, αφού μόνο να γελάει μπορεί.....

Τα βήματα του αρχίζουν και αποκτούν σταθερότητα, δυνατά πατάει στα πρώτα του δεδομένα και σκουντουφλάει σε αγκαλιές και κρατιέται από εκείνες τις γυάλινες μεγάλες μορφές εκεί γύρω και πιάνεται από τις θερμές αγκαλιές τους και προσπαθεί να μην πέσει να μην χαθεί. Ξέρει, ξέρει πολύ καλά ότι δεν θα πέσει, και εκείνη θα έρθει κοντά του, να το στηρίξει όταν χρειαστεί, εκείνη που ξέρει τις γεύσεις, τις μυρωδιές, τις θάλασσες γύρω τους. Πιάνει με τα χέρια της τα πυροτεχνήματα και τα βουτάει στο ροδόσταγμα και μοσχομυρίζουν εκείνα, λαχταριστά βελούδινα κομμάτια ζωής, φιλιά της ψυχής στα μικρά γαλάζια πλακάκια στο βάθος της θάλασσας που είναι κοντά τους.


Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Ένα χαρούμενο μωρό......!!!

Όλα είναι όμορφα… και γλυκά…..ζάχαρη, μέλι στο ζεστό τσάι του πρωινού…..ο ήλιος στην κορυφή του ουρανού, ζεσταίνει τις καρδιές που αγαπούν. Ρίχνει αχτίδες φωτεινές, αγαπησιάρικες, μοναδικά όμορφες. Και πάλι η αγάπη είναι εκεί, ζωντανή, σαν ένα μωρό που γελάει….και γελάει τόσο πολύ όμορφα. Είναι η νέα ζωή του που ξεκινάει και περιμένει την τροφή, την αγκαλιά την μεγάλη αγκαλιά που θα γευτεί που θα το μαγέψει, να συνεχίσει να ζεί, να αναπνέει να ετοιμάζεται για την συνάντηση την μεγάλη μοναδικά όμορφη συνάντηση της ζωής του, που το περιμένει να νιώσει τα συναισθήματα που θα είναι εκεί. Χαράς, προσμονής, αγάπης ίσως, γλύκας, και συντροφιάς, και μαγείας όλα εκείνα που η ζωή μπορεί να του προσφέρει αν μπορέσει να τα δεί. Το μωρό στέκεται στα πόδια του, τρεμάμενα, χωρίς τη σιγουριά της σταθερότητας που θα αποκτήσει ίσως κάποτε. Και ίσως πάλι ποτέ, γιατί μπορεί να μείνει πάντα στην αγωνία, στην αμφιβολία, στα ίσως και στα αλλά που θα ξεφυτρώνουν συνέχεια γύρω του. Στο δρόμο για την ολοκλήρωση, στη γέφυρα που θα ενώσει την ζωή του με τα συναισθήματα του, με την αγάπη του για την εμπειρία, για το νέο, τον ουρανό που θα είναι γαλάζιος πάνω του, και θα τον καλεί να πετάξει, να δεί την γη από ψηλά, τον ήλιο κοντά του, τα σύννεφα λευκά δίπλα του. Το ταξίδι της ζωής του, η πορεία του μέσα σ αυτό, γαλάζια, κουφετένια, όμορφη και ζαχαρένια, μελένια και ονειρεμένη. Το μωράκι γελάει, ξεκαρδίζεται, ο κόσμος γύρω του είναι όμορφος και κείνο τον βλέπει να ανοίγει τις πόρτες του να το περιμένει να το αγαπά, να του δίνει τα χέρια να σηκωθεί να σταθεί, να οδηγηθεί, στο ταξίδι στον ουρανό. Του δίνει φτερά, του δίνει μια ψυχή δίπλα να στηριχθεί, την αδελφή ψυχή του ίσως, ποιος να ξέρει, μπορεί….. στο κοινό τους ταξίδι στην ζωή που μαζί θα βλέπουν με την γεύση του ονείρου στα χείλη τους, με την μυρωδιά της αγάπης γύρω τους…. με την αγάπη την ίδια οδηγό, στο δρόμο της ευτυχίας, στο μονοπάτι της ζωής που θα ξεχυθεί δίπλα τους. Μόνο να το δούν, μόνο να το αντικρύσουν, μόνο να το νιώσουν, να το δεχθούν….και κείνο να δώσει την μαγεία της αγάπης, πολύτιμο θησαυρό στην ζωή που τόσο όμορφα μπορεί να κυλάει δίπλα τους……

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Φθινόπωρο στην αγάπη....

Όλα είναι η αγάπη… και τα δάκρυα και ο πόνος , η χαρά η λαχτάρα, η προσμονή και το βάραθρο της ψυχής… τα φύλλα που γίνονται φθινοπωρινά και πέφτουν και κιτρινίζουν μοναδικά χρυσά στο πρώτο κρύο του Οκτώβρη…. η βροχή πέφτει πάνω τους και οι νότες της δικής τους μουσικής ξεχύνονται μοναδικά στους ήχους της αγάπης. Που έχει και εκείνη τα κίτρινα της μέσα από τα ροζ που ξεχειλίζουν ίσως πιο συχνά την καρδιά της. Ή έτσι θα ήθελες… όμως η αγάπη έχει 1000 πρόσωπα και κάθε φορά μεταμορφώνεται. Και συ παρακαλάς να δεις εκείνο που θέλεις, που λαχταράς πραγματικά κάθε φορά. Γιατί είναι εκείνο το πρόσωπο που η ψυχή ζητάει, είναι εκείνο το κομμάτι που πρέπει, την στιγμή που το ζητάς να είναι εκεί για σένα. Η αγάπη, ρέει και τρέχει γύρω σου, σαν την βροχή που πέφτει σιγανά, και συ θέλεις να νιώσεις ζωντανός και θες να την αγκαλιάσεις να την νιώσεις στο δέρμα του σαν τις στάλες που σε τρυπάνε όταν είσαι κάτω από την μεγάλη βελανιδιά της ζωής σου… και εκεί η βροχή πέφτει πάντα, ακόμη και το καλοκαίρι… γιατί η αγάπη έχει τα δικά της, και δεν σε αφήνει να την κατακτήσεις…. για να έχεις πολλά να κάνεις ακόμη. Και περιμένεις κάτω από την βελανιδιά, τι περιμένεις άραγε; Το χρόνο που περνάει, το χρόνο που σταματάει, που θες να τον κάνεις να σταματήσει κάπου εκεί που περιμένεις και περιμένεις, ένα χαμόγελο, μια ανάσα, μια γεύση της αγάπης που με άλλο πρόσωπο ξέρει αν πρέπει και πότε να έρθει κοντά σου. Να αναπνεύσεις μυρωδιές, και αρώματα της βροχής που πέφτει στο χορτάρι, της υγρασίας που απλώνεται και φανερώνεται μοναδικά μόνο για σένα. Ο χρόνος κυλάει βασανιστικά κάποτε και συ απλά τον αφήνεις να περάσει από δίπλα σου και τον διώχνεις, τον απομονώνεις όταν μπορείς… να σταματήσει, να μείνει ακίνητος, να νιώσεις μόνο την γεύση της αγάπης, να μείνεις τυλιγμένη στο δικό της μανδύα, στο μανδύα της τον βελούδινο, τον λευκό, τον ροζ, με το πρόσωπο που θα φανεί, με την όψη της εκείνη που θα έρθει κοντά σου, αν θέλει να έρθει κοντά σου. Την φωνάζεις πάντα αλλά ο χρόνος μπορεί να μπει εμπόδιο ζωής, και βάραθρο καταιγίδας που απλά καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της. Η αγάπη κυλάει μαζί με την βροχή του φθινοπώρου… και περιμένει ….και λαχταράει, και καρτερεί…. τα δάκρυα μπορεί να κυλήσουν και αυτά, καυτά πονεμένα, μοναδικά, αλλά και λυτρωτικά στην ψυχή που θέλει να ξαλαφρώσει από την ένταση που η αγάπη μπορεί να κουβαλάει μαζί της. Την ίδια στιγμή που έχει και την ευτυχία δίπλα της, και την λαχτάρα… και την προσμονή. Τα τόσα της πρόσωπα γίνονται μόνο ένα… εκείνο της αληθινής αγάπης που δεν περιμένει, που δεν απαιτεί, που μόνο ξέρει να δίνει….